نجات دهنده در گور خفته است

شاید برای خیلی از طرفداران ملوان، این سوال پس از هجده سال هنوز بی پاسخ مانده باشد که اگر قایقران زنده بود، کجای فوتبال ما قرار داشت؟.. آیا جذب مافیای فوتبال شده و فارق از نتایجی که کسب می کرد در هر فصل از یک تیم سر در می آورد..؟ و یا در برابر جریان های غیر مرتبط که وارد عرصه فوتبال شده اند و بعنوان ابزار از این ورزش استفاده کرده و در خیلی از جاها نبض کار را به دست دارند، ایستادگی کرده و به حاشیه رانده می شد؛ و یا شاید هم مانند دوران بازیگری، در عرصه مربی گری، با قدرت ظاهر شده و با پشتیبانی نسل جوان و محبوبیتی که در میان طرفداران دارد؛ هم اکنون در باشگاه محبوبش جایگاهی که شایسته اش بود را بدست می آورد…؟

پاسخ به این سوال، هرچه که باشد، یک نگرانی در دل ها باقی می گذارد… زیرا همه ما به خاطر داریم که با سیروس پس از پایان دوره بازیگری اش چگونه رفتار کردند… چگونه به او که کاپیتان تیم ملی بوده و افتخارات زیادی برای تیم ملوان بدست آورده بود، در بدنه باشگاه جایی ندادند، تا مجبور شود برای امرار معاش در عرصه مربی گری به بندر عباس برود…. یعنی دورترین نقطه به بندر انزلی و تیم محبوبش ملوان…

آیا از اسطوره ملوان می ترسیدند؟… آیا می دانستند که او با توجه به روحیاتش، سر در برابرشان خم نخواهد کرد؟…

شاید  به دلیل این بود که می دانستند در ساختار باشگاه های ما که هواداران و طرفداران به دلیل پراکندگی و غیر متشکل بودن، جایگاه مستقل و تاثیر گذاری ندارند و نمی توانند به طور سیستماتیک در تصمیم گیری ها نقش بازی کنند، وجود یک اسطوره چقدر می تواند خطرناک باشد… زیرا هنگامی که محبوبیت یک فرد فراگیر شود می تواند اکثریتی را دور خود گرد آورد که به او اجازه تغییر می دهد؛ به او قدرت می دهد تا افراد به ظاهر دلسوز اما منافع طلب را از اطراف تیم دور سازد و این ترس، همان چیزی است که باعث کوچاندن قایقران به دور ترین نقطه شد. جایی که بالاخره در راه آن، جان خود را هم از دست داد.

و ما ماندیم با این سوال بی پاسخ که اگر سیروس بود، با این پیچیدگی های آزاردهنده، چطور کنار می آمد..؟ و متاسفانه هی با خود تکرار می کنیم، نجات دهنده در گور خفته است. 

غلام رضا محمدوند 

عکس از: استاد محمد کوچک پور کپورچالی