مرهم اگر نمی شوی زخم مزن دل مرا

اختصاصی/ انزلی چی: مرگ زودهنگام او یک تراژدی بود هم برای خانواده و دوستان اش و هم برای اخلاقیات جامعه هنری ما. 

DSC_0542

به گزارش انزلی چی، حامد خسروی متعلق به نسلی بود که موانع زیادی در راه پیشرفت داشتند و دارند با این همه با تلاش و پی گیری مستمر مستند سازی را کاملا جدی گرفت و چند اثر خوب و حرفه ای از خود به یادگار گذاشت. 

در شرایطی که فضای هنری این مملکت پر است از کسانی که در عین پر مدعایی کارنامه ای کاملا خالی دارند. کسانی که شاید ناکامی های خود را به شکلی از جمله با بد اندیشی نسبت به همه، حتی دوست سفرکرده شان، توجیه می کنند.

درمجلس یادبود حامد دوستانی را دیدم که توقع حضورشان را داشتم و کسانی را که ابدا توقع نداشتم، شاید خود حامد هم توقع نداشت! اما کسانی هم نبودند که ادعای رفاقت، مرام و در مقطعی حتی داعیه برادری داشتند. اما دلگیری من از آن ها هم نیست بلکه از افرادی است که به قضاوت نادرست در باب پایان زندگی و سرنوشت دوست شان پرداختند.

حامد خسروی اهل یادگیری و تجربه بود که اساسا سرشت مستند سازی است. بعد از موفقیت ترانه اندوهگین کوهستان، در گیر کارهای سفارشی شد اما نهایتا به مسیر اصلی فیلم سازی بر گشت و کاری قابل توجه در مورد میراث فرهنگی ساخت و تصمیم داشت فیلم بلند داستانی بسازد. 

او علاوه بر تدریس در انجمن سینمای جوان انزلی، چند جشنواره را داوری کرد و به جوانانی که به تازگی وارد این عرصه شده بودند، مشاوره می داد. 

متاسفانه حامد هم مثل بیشتر افراد مطرح در نوع و حرفه خود از شایعات در امان نماند و البته مرگ زودهنگام او یک تراژدی بود هم برای خانواده و دوستان اش و هم برای اخلاقیات جامعه هنری ما. آن جا که برای خودنمایی و با پشتوانه برداشت های ناصواب خود دست به تخریب و تحریف می زند و مرگ یک انسان را نجات بخش می داند. 

سعید شکرانی

 

 

 

یک دیدگاه

نظری بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *