دردهای آشکار زیر پوست شهر

انزلی چی: امروز در دل بیشتر ره گذران انزلی چی، می توان دید که با مشقت و سختی دست و پنجه نرم می کنند… آمار نیز گواهی می دهد که روند مهاجرت به خارج از کشور توسط انزلی چی ها رو به افزایش است.

به گزارش انزلی چی، این روزها دردی بزرگ دامن شهر بندر انزلی را  فرا گرفته است، زخم و دردی که در زیر پوست شهرمان وجود دارد و روز به روز در حال بزرگ تر شدن است، اما گویی صدایش به جایی یا به گوش کسی نمی رسد یا نمی خواهد برسد.

درد بی کاری و فقر در شهری که اداره کل بنادر و دریانوردی، گمرک و شیلات استان گیلان را در قلب خود جای داده است و دارای منطقه آزاد است، بسیار دردناک است.

امروز در دل بیشتر ره گذران انزلی چی، می توان دید که با مشقت و سختی دست و پنجه نرم می کنند… آمار نیز گواهی می دهد که روند مهاجرت به خارج از کشور توسط انزلی چی ها رو به افزایش است.

سعید میرزازاد، شهروند انزلی چی در صفحه شخصی خود در فیس بوک به نقل مشاهداتی پرداخته که بسیار دردناک است و امیدواریم هرچه زودتر از این شهر و سامان رخت بربندد:

امروز اصلا روز خوبی برام نبود. خیر سرم، قبل از ظهر گفتم هوای ملسیه پیاده برم سر پل غازیان. واقعا هم لذت بخش بود. نم نم بارون با مختصر بادی می وزید. ولی از اون جایی که خداوند تبارک و تعالی با خوشی های من مشکل داره، قربونش برم منو به سمت پایین پل به سمت گمرک راهنمایی کرد که ناگهان صدای گریه دختر بچه ای که ملتمسانه مادرشو صدا می کرد، نظر منو به خودش جلب کرد. 

برگشتم دیدم روی نیمکت آجری مشرف به محوطه گمرک، دختر بچه ای سه ساله با گریه مامانشو صدا می زد: مامان، مامان جواب بده. مامانشم نشسته و سرش رفته بود لای دو تا پاش و یه سیگار کامل و خاموش، دستش بود. 

وای، یه آن، دنیا جلوی چشام سیاه شد. گریه های دختر بچه و وضع چندش آوره مادرش. بغض گلومو بد فشار می داد، به زور خودمو نگه می داشتم. سریع اومدم جلوی شیلات و کمی شیر و شکلات و کیک و این جور چیرا خریدم و دوان دوان رفتم دنبالشون، بهشون رسیدم. گفتم یه کم خوراکی واسه بچه هست. بچه سریع از من گرفت و گفت مرسی عمو. زنه تشکر کرد و دیدم صورت جوونی داره ولی اصلا دندون نداره، یاد فانتین، مامان کوزت افتادم و رد شدم. تا رفتم خونمون به مادرم یه سر زدم و قهوه ای خوردمو، کمی حالم جا اومد. خدا ما صبر تو رو نداریم، از این صحنه ها نشونمون نده.