دردنامه ناجیان غریق

انزلی چی: این فرشتگان نجات با گذشت چندین ماه از تابستان هنوز حقوق های خود را دریافت نکرده اند و فقط قول و وعده و وعید و جلسه! مگر می شود سه میلیون طلب داشته باشی و فقط 500 تومانش را بدهند و مابقیش را هرچند ماه مبلغی اندک؟!

به گزارش انزلی چی، ناجیان غریق فرشتگانی هستند که در مواقع بحرانی، مانع غرق شدن انسان‌ها در دریا، استخر؛ سد و یا رودخانه می‌شوند. 

کار ناجیان غریق بسیار ارزشمند است، زیرا در این راه جان خود را برای نجات جان همنوع به خطر انداخته و فدای زندگی دیگران می‌شوند.    

ناجیان غریق بندر انزلی با مشکلات فراوانی رو به رو هستند از جمله عدم وجود تجهیزات لازم مانند بویه، حلقه نجات، قایق و جت اسکی و عدم حضور آمبولانس و امدادگر در سواحل.

این ناجیان با مشکل عدم پرداخت مناسب و به موقع حقوق خود نیز مواجه هستند،  ناجیانی که در طول 40 کیلومتر نوار ساحلی این شهرستان به عشق کمک و نجات جان همنوعان و هموطنان خود، خدمت می کنند. 

این نوشته، دردنامه ناجیان غریق شهرستان بندر انزلی درباره مشکلات شان است که به انزلی چی ارسال گردیده:

«از 12 خرداد 1394 تا 14 دی ماه 1394 هشت ماه و دو روز می گذرد. بهار و تابستان و پاییز و زمستان، کمتر از سه ماه دیگر مانده به بهار 1395 

ناجیان غریق بندرانزلی از 12 خرداد تا 15 مهرماه 94 یعنی چهارماه در کنار ساحل بوده اند و چه سختی هایی که تحمل نکرده اند اعم از آفتاب سوزان و دریای مواج و مساحت و مسافت های طولانی و جنگ اعصاب و استرس و دست خالی و پای پیاده …. 

ساعت کاری طولانی هشت صبح تا هشت غروب. آن هم جوان هایی ورزیده و ورزش کار و نیرومند و توانا و زبده و با تجربه در کار خود که در کشورهای پیشرفته هم حسرت چنین ناجیانی را می خورند. 

با وجود تمام این ها، اما برایشان ارزشی قایل نیستند، برای کارشان؛ برای هدفشان، برای شغلشان که حتی در اداره کار هم بعنوان شغل ٽبت نشده است با این که جزو چند شغل مهم دنیا و حتی ایران است. 

بخاطر موقعیت جغرافیایی و تلفات زیاد که این فرشتگان نجات، جلوی این فاجعه را می گیرند؛ حتی بیمه کار هم ندارند!

این فرشتگان نجات با گذشت چندین ماه از تابستان هنوز حقوق های خود را دریافت نکرده اند و فقط قول و وعده و وعید و جلسه! مگر می شود سه میلیون طلب داشته باشی و فقط 500 تومانش را بدهند و مابقیش را هرچند ماه مبلغی اندک؟! 

مگر نه این که ناجیان غریق از جان خود مایه می گذارند برای نجات جان کسانی دیگر؟ گناهشان چیست که با این قشر، این گونه رفتار می شود؟ 

تا کی این روند این گونه قرار است ادامه پیدا کند؟! همین بدقولی ها باعٽ می شود که ناجیان با تجربه، دیگر رغبت نکنند که در آزمون های نجات غریق شرکت کنند و سال های بعد به کنار ساحل بیایند و تلفات بالا می رود.»

شایسته است با وجود گردش گران و علاقه‌مندان به دریا و شنا در دریا، فکری برای امنیت شغلی و نیز رفاه شغلی این جوان‌مردان بی‌ادعا شود، زیرا که هر چه از آمار غرق‌شدگان در سواحل کم شود گردش گران بیشتری به کنار دریا می آیند و نیز از گفتن و شنیدن خبر غرق شدن یک نفر در دریا کم می‌شود. 

در پایان یادی می کنیم از زنده یادان «روزبه فقیه کیا» و «نیما وسایلی» که در راه نجات همنوع و هموطن خویش به دل دریای طوفانی زدند و برای همیشه جاودانه شدند… یادشان گرامی باد…