استاد محمد فروغ سروری، رهبر ارکستر شهر باران

اختصاصی/ انزلی چی: خاطره استقبال پر شور انزلی چی ها از کنسرت های استاد سروری برای همیشه در تاریخ هنر شهر باران ثبت شده است.

به گزارش انزلی چی، زنده یاد استاد محمد فروغ سروری در آذر ماه ۱۳۲۶ در بندر انزلی متولد شد. وی در یک خانواده متوسط به دنیا آمد که شیفته هنر موسیقی بودند. پدر او ساز دف می‌نواخت و مادرش صدای بسیار زیبایی‌ داشت و می‌خواند. 

سروری در سن ۹ سالگی با ساز ترمپت آشنا شد و با راهنمایی‌های‌ استاد فرهیخته اصول نواختن این ساز را آموخت و بعد‌ها در سن ۱۴ سالگی نزد استاد پرویز بهاری در سازمان پیشاهنگی آن ایام ساز فلوت را فراگرفت و در سال ۱۳۴۶ در واحد موزیک ارتش به استخدام در آمد. در آن جا استادی که موسیقی و زبان آن را در سطح پیشرفته‌ای به وی آموخت استاد اکبر حق کردار بود. سروری با زحمت های بسیار استاد حق کردار، تئوری موسیقی و ساز ترومپت را در سطح پیشرفته‌ای فرا گرفت.  

عمده فعالیت این هنرمند انزلی چی در سال‌های ۱۳۴۶ تا ۱۳۵۰ در اداره فرهنگ و هنر و رادیو گیلان با همکاری با هنرمندانی مانند احمد عاشورپور، فریدون پور رضا، علی رضا شوریده، فرامرز دعایی، کیاسرایی، زیباکناری، بهمن شکیبی، جنتی، برادران سیگارچی، بابازاده، منوچهر ویسانلو و تقی‌ رنجبر شکل گرفت.

سروری همچنین مربی گری کارگاه موسیقی را به عهد داشت، در همان سال ها او نزد استاد بیگلری و دو استاد بلغاری فرستاده شد و در آن جا موفق شد که لیسانس افتخاری ساز ترومپت را دریافت کند و به عنوان رهبر ارکستر مشغول فعالیت شود. این فعالیت‌ها تا سال ۱۳۵۹ ادامه داشت که فعالیت موسیقی تعطیل شد و در نتیجه فعالیت‌های وی محدود به خدمت در ارتش خدمت شد.

ساخت ادوات موسیقی و تعمیر آن یکی از دل مشغولی های استاد سروری بود. در یکی‌ از روز‌های سال ۶۹ که وی پشت پیانو مشغول کوک کردن این ساز بود به علت بیماری دیابت، بینایی خود را از دست داد و ‎ به مدت دو سال خانه نشین شد.

وی سپس با کمک همسرش به این فکر افتاد که آموزشگاهی تاسیس کند. آموزشگاه موسیقی درویش‌خان را در همان سال‌ها تاسیس کرد و به همراه آن به عنوان مربی کودکان در مهد‌کودک‌ها مشغول به تدریس شد و کودکان زیادی را به همراه همسر وفادارش پرورش داد و مجددا فعالیتش را با رادیو و تلویزیون شروع کرد و آثار زیادی را ضبط کرد.

سروری با چشم نابینا آموزشگاه را مدیریت می‌کرد و همچنان مشغول به ساختن آثاری شد، در آن زمان چون مشکل بینایی داشت استاد فیروز ویسانلو و عمو زاده پارت‌های موسیقی وی را می‌نوشتند. سال‌ها گذشت و همچنان کنسرت‌هایی‌ را در سطح شهر برگزار می‌کرد.

استاد سروری اولین نفری بود که بعد از انقلاب ساز را بر روی صحنه برد و باعث شد که ساز به صورت علنی بر روی صحنه باشد. هنرجویان زیادی از آموزشگاه درویش خان با سواد بالا خروج کردند حتی اساتیدی که امروز در سطح گیلان تدریس می‌کنند از همین آموزشگاه شروع کردند و شناخته شدند. 

تعدادی از آثاری که استاد سروری خلق کرده است:  

اپرت انقلاب، مارش یاد یاران، یاد دوست،  قاب روزگار، رویای مالا، پرواز در آزادی، و قطعات زیادی که در همین عصر هم از رادیو گیلان پخش می‌شود.

استاد سروری در ۱۹ آبان سال ۱۳۷۸ دار فانی را وداع گفت. ثمرات زندگی‌ او چهار فرزند به نام‌ های امیر: نوازنده، آهنگساز و خواننده، آرزو: نوازنده سنتور، آمیس: نوازنده و خواننده، ادریس: نوازنده، خواننده و تنظیم کننده است. روحش شاد و یادش گرامی باد. 

گزارش از: علی رضا بصارت دار