خانه / اخبار / ۲۰۰ سالگی مناره انزلی

۲۰۰ سالگی مناره انزلی

اختصاصی/ انزلی چی: برجی که نماد بندر مه آلود محسوب می شود؛ کاش ۲۰۰ سالگی اش در غربت گم نشود.  

302845_409068679161835_681393389_n

به گزارش انزلی چی، برج سپید سال هاست که سربلند به تماشای شهر ایستاده است. در گرگ و میش صبحگاهان، پیکرش از میان مه پیداست. سال هاست، همه آنها که از پل انزلی سرازیر می شوند او را می بینند که نگاه مهربانش را دوخته است به راه. برجی را که امروز مناره می خوانیم، روزگاری فانوس دریایی بود و با سوسوی چراغش، راه را به کشتی ها و قایق ها نشان می داد. حالا سال ها از آن زمان گذشته است و فانوس دریایی با چهار ساعتی که در آغوش گرفته، زمان را به مردم شهر نشان می دهد.

در باره تاریخ بنای این برج نقل شده است که خسروخان گرجی، حاکم گیلان آن را در سال ۱۲۳۰ قمری برابر با ۱۸۱۵ میلادی و ۱۱۹۴ شمسی بنا نهاده است. ارتفاع این برج ۲۸ متر است. هدف از ایجاد این بنا را دیده بانی از دریا و همچنین فانوس دریایی ذکر کرده اند تا دریانوردان شب هنگام ساحل را با مشاهده روشنایی در بالای منار، شناسایی و شناور خود را به داخل کانال برسانند، روی همین اصل، چراغی برفراز آن روشن می کردند و نگهبانی در آن جا به کشیک دادن می‌ایستاد. 

«عزیز طویلی» در کتاب «تاریخ انزلی» به نقل قول هایی در باره مناره انزلی اشاره کرده است. از آن جمله می توان به ساخته شدن این برج توسط هدایت اله خان و یا صدور دستور ساخت برج به فرمان نیکلای، و همچنین حمل سنگ های بکار رفته در آن از باد کوبه، اشاره کرد. عزیز طویلی می نویسد: چنین به نظر می رسد این منار به وسیله معماران و بناهای محلی احداث شده باشد و از طرفی بدنه مناره نه تنها از سنگ های کپور داشی بلکه آجری می باشد. طویلی از قول رابینو می نویسد: فانوس دریایی به وسیله خسروخان از آجر بنا شد و در انتهای حد شمالی شهر قرار گرفته است. این بنا ۳۵ ذرع ارتفاع دارد. 

عزیز طویلی همچنین نوشته است؛ در سال ۱۳۰۷ -۱۳۰۸ شمسی در زمان تصدی شهرداری مرحوم «محمد علی روشن» منار مرمت و تعمیر کلی شد و ساعت چهار سویی که از کشور آلمان خریداری شده بود بر فراز آن نصب شد. وی از قول یکی از کارکنان بازنشسته شهرداری که سال ها مسوول منار و ساعت آن بوده نوشته است: ساعت هر شش روز یک بار کوک می شد و کوک کردن آن به وسیله هندلی آهنی انجام می شد. این ساعت از نوع وزنه ای بوده و با وزنه ای سنگین کار می کرد. طویلی در کتاب تاریخ انزلی همچنین از مرمت مناره در سال ۶۸ توسط شهردار وقت انزلی و نصب ساعتی دیگر بر فراز آن یاد می کند. ساعتی که از از شش صبح تا ۱۰ شب آهنگ می نواخت و طنینش تا کیلومترها شنیده می شد و نگاه ها را به سوی خود می خواند. 

حالا سال هاست که مردم انزلی دیگر این آهنگ را نمی شنوند. حالا بر پیکر کهن این برج سپید، گیاه سبز شده است. سال دیگر که از راه برسد ۲۰۰ سالگی این مناره است که سال های سال آشنای دیرین اهالی شهر و گردش گران، ابرهای آسمان و مرغان دریایی بوده است. برجی که نماد بندر مه آلود محسوب می شود ؛ کاش ۲۰۰ سالگی اش در غربت گم نشود.

همشهری- مریم ساحلی

درباره کاوه چلمبری

۲ نظر

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشودفیلدهای الزامی علامت دار شده اند *

*

کد امنیتی را وارد کنید *

رفتن به بالا